O FILMIE

Pragnienie Piękna (ang. Desire For Beauty) w reżyserii portugalskiego twórcy Miguela Gaudencio, to dokument wyprodukowany przez Strefę Ciało Sp. z o. o., którego obraz jest owocem ścisłej współpracy ekipy filmowej z renomowaną szczecińską kliniką chirurgii plastycznej Artplastica.
Pragnienie piękna jest pierwszym nakręconym w Polsce dokumentem, poruszającym budzący liczne kontrowersje temat operacji plastycznych. Chociaż dziedzina ta od pewnego czasu jest przedmiotem zainteresowania stacji telewizyjnych, nigdy jeszcze nie powstał w naszym kraju dokument, przedstawiający zagadnienie operacji plastycznych w tak pełny i wszechstronny sposób.

Bohaterami tego pionierskiego obrazu jest czworo ludzi, uwikłanych w poważne dramaty życiowe, wynikające z ich głębokiego przekonania, że defekty wyglądu zewnętrznego są znaczącą przeszkodą w realizacji ich marzeń o wartościowym życiu, wolnym od zatruwających myśli kompleksów. Bohaterowie filmu wierzą, że wyeliminowanie podstawowej przyczyny ich problemów stanie się początkiem nowego życia, chociaż wiedzą, że będzie on okupiony fizycznym bólem. Kulminacyjnym punktem zaplanowanych przez nich zmian, obejmujących wszystkie dziedziny egzystencji, stała się właśnie sala operacyjna kliniki chirurgii plastycznej.

Decyzja, którą podjęli bohaterowie filmu, nie jest łatwa. Żyjemy bowiem w skomplikowanej rzeczywistości, która wymaga od nas perfekcji we wszystkich dziedzinach życia, szczególnie doceniając piękno zewnętrzne, a jednocześnie piętnuje ludzi, którzy z pomocą chirurgii plastycznej chcą te wymagania spełnić. Ludzie obdarzeni naturalną urodą stanowią bowiem niewielki procent populacji, a współczesna kultura wymaga jej od wszystkich. Jednocześnie skorzystanie z możliwości, jakie oferuje chirurgia plastyczna wymaga wielkiej odwagi i nie chodzi tu tylko o konfrontację ze zwykłą ludzką obawą przed bólem fizycznym czy ewentualnością powikłań. Ci, którzy decydują się poddać operacji plastycznej, spotykają się z ostracyzmem społecznym, są publicznie piętnowani za to, że odważyli się zbliżyć do ideału piękna.

Film Miguela Gaudencio w nienatrętny i wyważony sposób naświetla to skomplikowane nastawienie społeczne, wymierzające karę dwukrotnie – raz za niedostatki urody i drugi – za chęć ich naprawienia.Widz doświadcza go wielowymiarowo – za pośrednictwem bohaterów, zmagających się ze swoimi kompleksami, a także lękiem przed ingerencją chirurgiczną i reakcją otoczenia, autorytetów polskiego życia społecznego, którzy dzielą się z widzami swoimi refleksjami na temat operacji plastycznych oraz konfrontując swoje własne opinie z sytuacją, w jakiej znaleźli się bohaterowie filmu.
Pragnienie piękna jest filmem niejednoznacznym, odważnie sięgającym w głąb ludzkich uczuć, których intensywność nikogo nie pozostawi obojętnym. Na tym poziomie emocjonalnym nie istnieją łatwe odpowiedzi i reżyser doskonale zdaje sobie z tego sprawę, interpretację pozostawiając widzom. W rezultacie otrzymujemy film mocny, wręcz jątrzący, zmuszający widza do przemyślenia raz jeszcze swojej, często popartej stereotypami, opinii o ludziach poddających się operacjom plastycznym.
Portugalski reżyser z ogromną delikatnością dotyka niezwykle istotnych spraw. Jaką rolę we współczesnym świecie odgrywa wygląd zewnętrzny? Na jakie poświęcenia jesteśmy gotowi , by sprostać obowiązującym kanonom piękna i wreszcie pozbyć się uczucia, że dobre życie przytrafia się innym, podczas gdy naszą codziennością są złośliwe przytyki ze strony otaczających nas ludzi? Dlaczego operacje plastyczne uważane są za tabu, podczas gdy inwazyjne zabiegi stomatologiczne jak podcinanie wiązadła czy korekcja zgryzu uchodzą za oczywisty element higieny? Z czego wynika społeczna łatwość publicznego piętnowania zabiegów chirurgii plastycznej? Z braku dostatecznej wiedzy na ten temat? Z przekonania, że musimy żyć z takim ciałem, jakim obdarzyła nas Natura lub Bóg – w zależności od osobistego światopoglądu – chociaż, jak się okazuje, krzywego zgryzu to nie dotyczy? A może ze zwykłej ludzkiej zazdrości ?
Te pytania pozostają otwarte.
Tak jak większość wybitnych twórców Gaudencio wierzy w inteligencję odbiorcy i jest jak najdalszy od oferowania mu gotowych rozwiązań i łatwych odpowiedzi. Reżyser wydaje się być w pełni świadomy faktu, że w tak delikatnej materii wnioski i refleksje należy pozostawić widzom.

Realizacja filmu Pragnienie piękna spotkała się z ogromnym zainteresowaniem i życzliwością polskich środowisk opiniotwórczych, które najwyraźniej podzielają zdanie twórców, że pewnych tematów nie da się bez końca zamiatać pod dywan. Społeczeństwa zachodnie dyskusję na temat operacji plastycznych mają już za sobą. W naszym kraju nadal uważane są za tabu.

Tło dla osi fabularnej filmu, którą tworzą przeplatające się wątki czwórki bohaterów, stanowią wypowiedzi autorytetów z najróżniejszych dziedzin życia społecznego – religii, sztuki, psychologii – oraz osób związanych ze środowiskiem mody i show- biznesu, w którym wygląd odgrywa szczególnie znaczącą rolę.

Swoimi opiniami na temat operacji plastycznych dzielą się z widzami m.in. prof. Zbigniew Lew Starowicz, ksiądz Kazimierz Sowa, Piotr Najsztub, Jaga Hupało, Maria Czubaszek, Agnieszka Szulim, Julia Pietrucha i Teresa Rosati. To tylko część nazwisk osób, które zdecydowały się zabrać głos w dyskusji na temat dotąd uważany w Polsce za tabu. To również dzięki ich współpracy film “Pragnienie piękna” tworzy klimat sprzyjający pierwszej w naszym kraju społecznej dyskusji na kontrowersyjny temat operacji plastycznych. Nigdy jeszcze nie był on poruszany w sposób tak odważny i wielowymiarowy.